Przezcewkowa elektroresekcja stercza (TURP)

Małoinwazyjne metody leczenia łagodnego rozrostu stercza (BPH)

Na podstawie broszury pt. „Choroby gruczołu krokowego” Roger S Kirby; Tłumaczenie: Piotr Cieśliński

Przezcewkowa elektroresekcja stercza (TURP)

  • Przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP) jest najczęściej wykonywanym zabiegiem stosowanym w łagodnym przeroście prostaty. Polega on na wprowadzeniu przyrządu do cewki moczowej i wycięciu środkowej części przerośniętej prostaty. Zewnętrzny brzeg prostaty pozostawia się.
  • Zabieg TURP przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Trwa on zwykle 30–60 minut. Następnie do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik w celu umożliwienia odprowadzania moczu. Cewnik usuwa się po 36–48 godzinach. Powrót do domu zwykle jest możliwy po 3–4 dniach. Przez kilka tygodni należy unikać wysiłku fizycznego i stresu.
  • Natychmiast po zabiegu następuje poprawa przepływu moczu, lecz potrzeba częstego oddawania moczu może ustać dopiero po kilku miesiącach. Niektórzy mężczyźni zaraz po zabiegu skarżą się na naglące parcia lub uczucie pieczenia podczas oddawania moczu, lecz objawy te ustępują zwykle w ciągu kilku dni lub tygodni.
  • Obecność krwi w moczu przez kilka dni lub tygodni po zabiegu jest rzeczą normalną, mocz z czasem ulega przejaśnieniu. Jeśli krwawienie utrzymuje się lub jest bardzo nasilone, należy wykonać badanie moczu w kierunku infekcji. Jeśli tworzą się skrzepy, powinieneś powiedzieć o tym swojemu lekarzowi.
  • U większości mężczyzn po zabiegu pojawia się wytrysk wsteczny. Nasienie zamiast wydostawać się na zewnątrz prącia, cofa się do pęcherza moczowego. Nie jest to groźne, a nasienie wydostaje się na zewnątrz podczas kolejnego oddania moczu. Ten objaw uboczny jest trwały.

Plazmowa waporyzacja stercza (TURis)

  • Jest najnowszą metodą leczenia łagodnego przerostu stercza. Stanowi alternatywę dla TURP i posiada nad nią pewną przewagę.
  • Dzięki swoim unikalnym właściwościom pozwala na skuteczne hamowanie krwawienia już w momencie usuwania tkanki stercza. Zmniejsza to utratę krwi i umożliwia leczenie pacjentów z chorobami towarzyszącymi, którzy przyjmują doustne leki przeciwzakrzepowe.
  • TURis umożliwia usunięcie tkanki stercza bez konieczności bezpośredniego kontaktu elektrody z tkanką prostaty, zmniejsza to ilość ciepła dostarczanego do tkanek.
  • Tworzący się wokół elektrody płaszcz gazu sprawia, że komórki prostaty ulegają odparowaniu, przywracając drożność dróg moczowych. Energia dostarczana do stercza dociera tylko do powierzchownych warstw komórek, co pozwala na lepszą kontrolę zabiegu.
  • Kolejne zalety zabiegu to skrócenie czasu utrzymywania cewnika i hospitalizacji pacjenta.

Przezcewkowe nacięcie stercza (TUIP)

  • Przezcewkowe nacięcie gruczołu krokowego (TUIP, transurethal incision of the prostate) nie należy do często wykonywanych zabiegów, lecz może być właściwą metodą leczenia, gdy gruczoł jest stosunkowo mały.
  • TUIP jest prostym zabiegiem, wykonywanym w znieczuleniu ogólnym, trwającym około 15–20 minut. Do cewki moczowej lekarz wprowadza przyrząd i wykonuje 1 lub 2 niewielkie nacięcia szyi pęcherza i prostaty. Nacięcia te umożliwiają rozejście się na boki tkanki prostaty położonej wokół cewki moczowej, zmniejszając ucisk na cewkę i ułatwiając oddawanie moczu.
  • Po zabiegu przez cewkę do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik umożliwiający odprowadzanie moczu. Zostanie on usunięty po 24 godzinach. Po 2–3 dniach można wrócić do domu.
  • U niewielu pacjentów (do 15%) po zabiegu może dojść do powstania wytrysku wstecznego. Oznacza to, że podczas orgazmu nasienie zamiast wydostawać się na zewnątrz prącia będzie się cofać do pęcherza moczowego. Nie jest to groźne, a nasienie wydostanie się podczas kolejnego oddania moczu. Ten objaw uboczny może być trwały.
  • Jeśli objawy powracają po przeprowadzeniu TUIP, konieczne może być dalsze leczenie chirurgiczne. Zazwyczaj możesz zostać poddany przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (TURP).

Implanty wewnątrzcewkowe (stenty)

  • Implanty wewnątrzcewkowe są małymi metalowymi zwojami wprowadzanymi do cewki moczowej w celu utrzymywania jej ścian w rozwarciu. W przeciwieństwie do innych metod leczenia łagodnego przerostu prostaty, które mają na celu zmniejszenie rozmiarów gruczołu krokowego, stenty pokonują zwężenie cewki moczowej spowodowane przerostem gruczołu.

Dostępne są dwa rodzaje stentów – czasowe i stałe. Preferuje się stenty czasowe, gdyż zakładane na stałe często zarastają i blokują się.

Implanty wewnątrzcewkowe wprowadza się w krótkim znieczuleniu ogólnym. Zabieg trwa krócej niż 15 minut.

Implant wewnątrzcewkowy umieszcza się w odcinku sterczowym cewki przy użyciu teleskopu. Przez kilka tygodni po zabiegu oddawanie moczu może być nieprzyjemne.

Stenty mają jednak kilka wad. Zarówno stenty czasowe, jak i stałe mogą zarosnąć na skutek odkładania się soli wapnia. Obecność implantu wewnątrzcewkowego zwiększa także ryzyko wystąpienia infekcji układu moczowego (zapalenia pęcherza moczowego). Stenty czasowe mogą również zmienić swoje ułożenie w cewce moczowej – z tego względu należy je wymieniać co 6 miesięcy. W przypadku stentów zakładanych na stałe zarastająca otwory w siatce implantu tkanka cewki moczowej może ponownie spowodować zamknięcie światła.

Implanty wewnątrzcewkowe stosuje się tylko u pacjentów w złym stanie ogólnym zdrowia, których nie można zakwalifikować do zabiegu przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego.

Laseroterapia

  • Energię lasera stosuje się w celu niszczenia tkanki prostaty intensywnym ciepłem o miejscowym działaniu.
  • Zabieg, przeprowadzany w znieczuleniu ogólnym, trwa około 20 minut. Sondę wprowadza się przez cewkę moczową, a następnie poddaje się tkankę prostaty działaniu lasera.
  • Krwawienie po laseroterapii jest stosunkowo rzadkie, lecz w miejscu poddanym działaniu lasera możesz często odczuwać ból. Zwykle przez 4 tygodnie lub dłużej odczuwa się pieczenie podczas oddawania moczu. Może wystąpić również infekcja układu moczowego.
  • Po zabiegu przez cewkę moczową wprowadza się do pęcherza cewnik, aby umożliwić odprowadzanie moczu. Zwykle usuwa się go po kilku dniach, lecz niekiedy cewnikowanie trwa dłużej.
  • Do 30% mężczyzn cierpi po zabiegu na wytrysk wsteczny nasienia. Oznacza to, że nasienie podczas orgazmu zamiast wydostawać się na zewnątrz prącia cofa się do pęcherza moczowego. Impotencja występuje bardzo rzadko. Oba zaburzenia występują z mniejszą częstotliwością niż po konwencjonalnym zabiegu chirurgicznym.
  • Tkanka gruczołu krokowego zostaje zniszczona podczas zabiegu i nie ma możliwości zbadania jej pod mikroskopem, aby upewnić się, że nie występuje zmiana nowotworowa. Lekarz nie zastosowałby jednak tej metody, gdyby istniało ryzyko obecności raka gruczołu krokowego

Rozszerzanie za pomocą balonu

  • Procedura przypomina angioplastykę balonową , zabieg wykonywany w chorobie wieńcowej.
  • Balon wprowadza się przez cewkę moczową i umiejscawia w odcinku cewki otoczonym przez gruczoł krokowy. Następnie balon napełnia się, co sprawia, że zwężony odcinek cewki moczowej ulega rozszerzeniu, ułatwiając oddawanie moczu.
  • Podczas tego zabiegu nie usuwa się tkanki stercza.
  • Nawroty występują wcześnie i wymagają powtórzenia zabiegu w ciągu dwóch lat.